Ścianka Larsena

Konstrukcja ta pozwala zabezpieczać wykopy przed osuwaniem się gruntu oraz ograniczać napływ wód gruntowych, dzięki czemu znajduje zastosowanie w wielu wymagających inwestycjach.

Nazwa „ścianka Larsena” pochodzi od nazwiska niemieckiego inżyniera Tryggve Larssena, który opracował system stalowych grodzic stosowany do dziś w budownictwie.

Z czego wykonana jest ścianka Larsena?

Najczęściej ścianki Larsena wykonywane są ze stali konstrukcyjnej o wysokiej wytrzymałości mechanicznej. Poszczególne elementy mają charakterystyczne profile, które zapewniają odpowiednią sztywność oraz umożliwiają ich wzajemne łączenie za pomocą zamków.

Do produkcji grodzic wykorzystuje się stale odporne na obciążenia dynamiczne, parcie gruntu oraz działanie wody. W zależności od warunków eksploatacji elementy mogą być dodatkowo zabezpieczane przed korozją poprzez stosowanie powłok ochronnych lub odpowiednich gatunków stali.

Gdzie stosuje się ścianki Larsena?

Zakres zastosowań ścianek szczelnych jest bardzo szeroki. Wykorzystuje się je wszędzie tam, gdzie konieczne jest zabezpieczenie gruntu lub wykonanie wykopu w trudnych warunkach.

Najczęściej stosowane są podczas:

• wykonywania głębokich wykopów budowlanych,
• budowy piwnic i garaży podziemnych,
• realizacji fundamentów mostów,
• budowy nabrzeży portowych,
• umacniania brzegów rzek i kanałów,
• budowy wałów przeciwpowodziowych,
• wykonywania przejść podziemnych i tuneli,
• prac związanych z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną,
• zabezpieczania osuwisk i skarp.

Szczególnie istotną rolę odgrywają w miejscach o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie tradycyjne zabezpieczenia wykopów mogą okazać się niewystarczające.

Jak konstruuje się ściankę Larsena?

Proces wykonania ścianki szczelnej rozpoczyna się od przeprowadzenia analizy geotechnicznej i określenia parametrów gruntu oraz poziomu wód gruntowych. Na tej podstawie projektanci dobierają odpowiedni typ grodzic oraz głębokość ich zagłębienia.

Montaż polega na kolejno wykonywanych etapach:

• wytyczeniu przebiegu ścianki.
• ustawieniu pierwszych grodzic.
• łączeniu kolejnych elementów za pomocą zamków.
• wbijaniu lub wwibrowywaniu profili w grunt.
• montażu ewentualnych rozpór lub kotew gruntowych.

W zależności od warunków terenowych stosuje się różne metody pogrążania elementów:

• wbijanie młotami hydraulicznymi,
• wwibrowywanie przy użyciu wibratorów wysokiej częstotliwości,
• wciskanie statyczne,
• techniki mieszane.

W przypadku głębokich wykopów konstrukcja często współpracuje z systemem kotew gruntowych lub rozporów zwiększających jej stateczność.

Jakie korzyści daje zastosowanie ścianek Larsena?

Popularność tego rozwiązania wynika z licznych zalet technicznych i ekonomicznych.

• skuteczna stabilizacja gruntu

Ścianka zabezpiecza ściany wykopu przed osuwaniem oraz ogranicza ryzyko deformacji otaczającego terenu.

• ograniczenie napływu wód gruntowych

Połączone zamkami grodzice tworzą szczelną barierę utrudniającą przepływ wody.

• możliwość realizacji głębokich wykopów

Technologia umożliwia wykonywanie wykopów o znacznej głębokości nawet w trudnych warunkach geotechnicznych.

• szybki montaż

Elementy prefabrykowane można instalować stosunkowo szybko, co skraca czas realizacji inwestycji.

• możliwość wielokrotnego wykorzystania

W wielu przypadkach stalowe grodzice można po zakończeniu prac wyciągnąć i wykorzystać ponownie na kolejnych budowach.

• wysoka wytrzymałość

Konstrukcje te dobrze przenoszą duże obciążenia związane z parciem gruntu i oddziaływaniem wody.

Jakie mogą mieć wymiary ścianki Larsena?

Wymiary ścianek szczelnych zależą od rodzaju zastosowanych grodzic oraz wymagań konkretnego projektu.

Typowe parametry obejmują:

• długość pojedynczych grodzic od około 6 do nawet 30 metrów,
• szerokość modułu od kilkudziesięciu centymetrów do ponad metra,
• grubość ścianek wynoszącą od kilku do kilkunastu milimetrów,
• wysokość profilu od około 200 do ponad 700 mm.

W przypadku dużych inwestycji hydrotechnicznych lub infrastrukturalnych stosowane są elementy o długości przekraczającej 30 metrów. Ostateczne wymiary wynikają z obliczeń geotechnicznych uwzględniających warunki gruntowe, poziom wód gruntowych oraz przewidywane obciążenia.

Fot. torcsill.com